In 1999 vertelde mijn vriend dat ik 's nacht masturbeer. Ik wist niet wat ik hoorde, want ik kon mij er niets van herinneren. Het voordeel van de twijfel heeft hij mij niet gegeven, want hij vertelde direct dat hij mij niet geloofde. Hij was en is ervan overtuigd dat ik wakker ben en bewust van mijn acties. Volgens hem gebeurd het allemaal te stiekem om te kunnen slapen. En, helaas, is zijn mening tot op de dag van vandaag, niet veranderd.

Mijn eerste contact in de medische wereld was met mijn huisarts. Misschien had hij er eerder mee te maken gehad of van gehoord. Hij kon dit niet beamen en zag het "probleem" ook niet. Hij vond dat mijn vriend het maar moest accepteren en dat het niet mijn probleem was, maar zijn probleem. Er gebeurde immers wel vaker rare dingen gedurende de slaap. Geen advies, geen steun, geen hulp. Ik stond met lege handen...

"Waar moet ik nu heen? Wie kan mij helpen? Hoe kan ik er vanaf komen? Zijn er meer mensen? Waarom doe ik dit? Hoe lang al? Hoe kan ik bewijzen dat ik me er echt niets van kan herinneren?" Aangezien ik geen positieve geschiedenis heb met relaties en ik nooit heb leren masturberen zou het misschien wel psychisch kunnen zijn. Therapie leek een goede optie om antwoorden te vinden. Gelukkig vond ik een geweldige seksuologe/psychologe. Ook zij had hier nog nooit van gehoord, maar van haar kreeg ik wel de steun die ik zo nodig had. Ze dacht met me mee en zocht ook naar oplossingen en antwoorden.

Ze raadde me aan een afspraak te maken met een slaapneuroloog in Ede. En ook deze gespecialiseerde neuroloog had nog nooit gehoord van deze aandoening. De eenzaamheid die ik toen voelde...enorm! Doordat ik elke keer op een dood spoor terecht kwam, raakte ik er steeds meer van overtuigd dat ik de enige in de hele wereld was met deze aandoening. De neuroloog wilde wel een EEG maken, om te kijken of er onregelmatigheden in mijn hersenactiviteit te vinden was gedurende mijn slaap. De EEG moest ik 24 uur "dragen". Een aantal dagen later kreeg ik de uitslag... de resultaten waren goed. Heel tegenstrijdig, maar ik kon niet blij worden van het "goede" nieuws. Ik hoopte juist dat er wat onregelmatigs te zien zou zijn, zodat dit mijn vriend zou overtuigen dat ik hem echt de waarheid vertel(de). Om mij gerust te stellen werd er nogmaals een meeting gedaan... de uitslag... weer geen onregelmatigheden. Dit alles versterkte de overtuiging van mijn vriend... dat ik wakker ben en het zelf kan regelen, anders waren de uitslagen wel anders. Voor mij dus heel teleurstellend en voor de neuroloog een afgeronde zaak. Meer kon hij toch immers toch niet doen? Hij gaf me nog wel de tip om mezelf 's nachts te gaan filmen. Misschien zou het wel over gaan als ik onbewust wist dat ik gefilmd werd.

Terwijl ik van de ene instantie naar de andere liep begon ik ook te zoeken op het internet. Het bleek heel erg moeilijk om ook maar iets te vinden over deze stoornis. Heel frustrerend, omdat ik bevestiging nodig had dat ik niet de enige was. De opluchting was dan ook erg groot toen ik de website van Michael Mangan vond. Alsof er een olifant van mijn borst rolde. De website heeft ook een forum en ik heb alle verhalen van lotgenoten verslonden. Het was heel fijn steun te vinden, bevestiging te krijgen dat ik niet gek was, en niet alleen. Niet lang daarna werd ik boos op de slaapneuroloog in Ede. Naar aanleiding van mijn bevindingen ben ik in de pen gekropen en heb hem een brief geschreven. Verhalen en artikelen van het internet uitgeprint en het pakketje opgestuurd. In de tussentijd bleef ik doorzoeken naar oplossingen, antwoorden, manieren om ervan af te komen en te bewijzen dat ik echt slaap en de waarheid vertel aan mijn vriend.

Ik had wel eens gehoord dat iemand gestopt was met roken door middel van hypnose, dus ben ik op zoek gegaan naar een hypnotiseur. Ik kwam er al snel achter dat volledige hypnose niet meer uitgeoefend werd in Nederland. Hypnotherapie kwam het dichtst bij. Maar na een aantal sessies zat er nog steeds geen verbetering in mijn storende gedrag, dus ben ik gestopt met de hypnotherapie. Ik wilde niet opgeven, maar de frustratie en teleurstelling om elke keer een doodlopende weg te bewandelen eiste z'n tol.

Het heeft lang geduurd voordat ik 'bewijs' op een gefilmde band vond. Bij een man is het nou eenmaal veel makkelijker te zien als hij masturbeert, dan bij een vrouw. We wisten al wel dat ik 's nachts masturbeer, maar door de videoband werd het wel een feit. Helaas konden we niet vaststellen of ik sliep of wakker was... en laat dat nou net het hart van onze discussies zijn. Niet het doen of niet doen, maar de waarheid versus het liegen. We waren dus nog steeds geen stap verder. Wat nu?

Het filmen, de psychologen, de neurologen, de instanties, de therapieen, etc., het begon me steeds meer tegen te staan. Ik liep continu op m'n tenen... wachtend tot de volgende ruzie zou losbarsten. We kregen steeds minder vertrouwen in onze relatie en ik wist niet wat ik nog meer kon doen om te bewijzen dat ik de waarheid sprak. Ik heb het gevoel dat ik de enige ben die voor onze relatie vecht. Hij steunt me niet in al de dingen die ik doe, want voor hem ben ik me bewust van wat er zich 's nachts afspeelt. Ik kan met hem niet over mijn angsten en ervaringen praten, omdat ik van tevoren al weet dat hij me niet gelooft.

De slaapneuroloog had inmiddels gereageerd op de brief ik had gestuurd naar aanleiding van wat ik had gevonden op het internet. Hij had hierdoor meer onderzoek gedaan en een medicijn gevonden welke misschien kon helpen. Een paar weken later zaten mijn vriend en ik weer in zijn kantoor. Ik was best uitgelaten, want het gaf me nieuwe hoop. De neuroloog wilde dat ik clonazepam ging uitproberen en ik ben begonnen met 0,5 mg per nacht. Het zag er allemaal veelbelovend uit en er gebeurde (naar ik weet) niets. Onze relatie kwam weer in rustig vaarwater terecht en we kregen ons vertrouwen in elkaar en onze relatie een beetje terug.
Een half jaar later gingen we terug om te evalueren. Besloten werd om de dosering te halveren. Twee weken later was het weer mis en een enorme ruzie volgde. Zou dit dan het definitieve einde zijn van onze relatie? We hadden er al zo vaak ruzie over gehad, zo vaak dat we er een punt achter hadden gezet, want we kwamen toch elke keer weer op hetzelfde punt terecht.

Elke keer als we er woorden over hebben vernietigd het iets van onze relatie en onze gevoelens voor elkaar. Daarnaast is het heel frustrerend om elke keer ruzie te hebben over hetzelfde onderwerp zonder een stap verder te komen. Er is geen 'grijs gebied' waarin we kunnen schipperen, want hoe kan ik schipperen als ik niet eens weet wat ik doe? Het is zijn woord tegen het mijne. Het beinvloed onze hele relatie. Hij denkt: "Wat houdt ze nog meer voor me achter?" En ik loop op m'n tenen, omdat ik weet dat hij mij niet gelooft/vertrouwd. Ik heb gevoel heb dat ik alles moet verantwoorden.

Het is niet het masturberen op zich waar hij moeite mee heeft, maar hoe het gebeurt... stiekem. Ik controleer of hij slaapt of niet. Ik draai me om als ik het niet zeker weet. Stop, wanneer hij zich beweegt. En de spaarzame keren dat hij mij wel details geeft over hoe het gebeurt, verander ik schijnbaar mijn gedrag. Wat hem weer achterdochtig maakt, want, als ik echt zou slapen, waarom veranderd mijn gedrag dan?

Hij ziet ook wel wat ik allemaal doe om antwoorden, oplossingen en bewijs te vinden. Dat ik hem nooit een reden heb gegeven me niet te geloven/wantrouwen. Hij ziet ook mijn pijn, verdriet en frustratie. Maar wanneer het weer gebeurd, vervaagd alles en vindt hij het heel moeilijk te geloven dat ik slaap. Door dit "probleem" woonden we altijd apart, maar na onze laatste ruzie heeft mijn vriend besloten bij me in te trekken. Het lijkt hem beter om er elke dag mee om te gaan, i.p.v. alleen de weekenden/vakanties. Ik beaam dit, maar ik blijf angstig. Samenwonen met hem is heerlijk, maar 's avonds naar bed gaan blijft moeilijk.

Ik ben gestopt met het zoeken naar bewijs, omdat het een averechts effect heeft op mijn vriend. Voor hem is het alsof ik mezelf probeer 'in te dekken'. Ik heb de dosering van clonazepam weer verhoogd naar 0,5 mg en ik houd elke dag een 'checklijst' bij. Hierop noteer ik of er iets gebeurd is de avond ervoor, hoeveel milligram clonazepam ik heb genomen, of ik heb gedroomd of niet, etc. Dit dwingt ons om er elke dag aandacht aan te besteden en erover te praten. Communicatie is essentieel en dat heeft ons door elke ruzie heen geholpen. Zonder communicatie en onze liefde voor elkaar waren we al lang geleden uit elkaar gegaan.

Naar boven

Update (oktober 2003)
Update (november 2006)

Eind juli hebben we een definitief punt achter onze relatie gezet. Na de zoveelste ruzie trok ik het niet meer en heb een ultimatum gesteld. Hij zou het gaan accepteren of onze relatie was definitief voorbij. Hij had een weekend om erover na te denken, terwijl ik die dagen weg zou zijn. We hadden dat weekend nog gebeld en heel leuke gesprekken gehad. Maar toen ik weer thuis kwam vertelde hij, recht in mijn ogen, dat hij het nooit zou accepteren of geloven. Hij was er 100% van overtuigd dat ik me er bewust van ben.

En daar stond ik dan, eigenlijk wel een beetje verstelt. Maar ik kon niet meer. Ik kon niet meer verder. En voor de eerste keer in onze relatie heb ik de eer aan mezelf gehouden en mijn tas weer gepakt en ben naar vrienden gegaan. Ondanks dat iedereen er voor me was heb ik me nog nooit zo alleen gevoeld. Ik had zo hard gevochten. Mijn vader heeft zich er ook mee bemoeid en m'n ex vriendelijk, doch dringend, gevraagd deze keer definitief weg te blijven, omdat hij al zo vaak was weggegaan en toch weer terug was gekomen... vaderliefde!!

Mijn moeder heeft in de afgelopen 4 1/2 jaar ook heel wat te verduren gehad. Ik ben wel haar dochter en zij moest toezien wat er allemaal met mij gebeurde. In die 4 1/2 jaar is zij mijn steun en toeverlaat geweest. En ook nu weer heeft ze me weer heel goed opgevangen.

Een goede week later belde mijn ex mij opeens... of ik hem wilde ontmoeten. De twijfel sloeg aan alle kanten weer toe, maar heb ingestemd met een ontmoeting. We hadden op neutraal terrein afgesproken. Hij vertelde dat hij mijn slaapseks wel kon accepteren en nog een kans wilde. Maar die ene week was genoeg geweest voor mij om voor mezelf te kiezen. Ik wilde geen partner meer die het alleen maar zou accepteren... ik wil en verdien iemand die me geloofd. Daarnaast geloofde ik hem niet meer.

Om alles even achter me te laten ben ik op vakantie gegaan naar een vriendin die, op dat moment, reisleidster was in het buitenland. De vakantie heeft me emotioneel gered. Ik kwam terug met het vertrouwen, dat ik de moeite waard ben om ooit een man te ontmoeten die net zoveel voor mij gaat als ik voor hem. Maar voorlopig blijf ik even alleen. Tijd om mijn zelfvertrouwen en onzekerheden aan te pakken.

Het gaat nu goed met mij. Heb weer hoop voor mezelf en nieuwe doelen gesteld in mijn leven. Ik heb besloten om volgend jaar een jaar te gaan reizen. Nieuwe mensen, nieuwe omgeving en een tijdje op mezelf. Ik ben best opgelucht om weer single te zijn. Geen stress meer. Ik kan 's avonds weer met een gerust hart gaan slapen. Kan weer met mijn hoofd omhoog lopen en hoef blikken niet meer te ontwijken. Hoef niet bang meer te zijn wanneer de bom opnieuw zal barsten. Hoef geen medicijnen meer te slikken, wat me sowieso al tegen stond. Maar bovenal... ik hoef niets meer te 'bewijzen'. De gedachte dat m'n partner me niet geloofde/vertrouwde, maakte me stukje bij beetje kapot.

Slaapseks zal altijd een hoofdstuk in mijn leven blijven spelen, maar moet nu leren accepteren dat ik hieraan lijdt. Ik heb er niet voor gekozen en hoef me dan ook geen slachtoffer te voelen, maar sexsomnia omarmen.

Ik heb mijn les hard moeten leren, maar weet nu dat ik mijn ex nooit had kunnen overtuigen. Ik zal echter nooit meer een man in mijn leven accepteren die mij niet voor de volle 100% vertrouwt, steunt en gelooft. Deze strijd zal ik nooit meer aangaan. Wel zal ik me blijven inzetten om meer bekendheid te geven aan deze aandoening.
Er is maar een ding die ik slaapseksers, die niet gelooft worden, kan meegeven... stap uit de slachtofferrol, kies voor jezelf, want iemand die je niet geloofd, zul je nooit kunnen overtuigen! Wordt vervolgd...

Ik wil via deze weg mijn lieve vrienden en mijn ouders bedanken voor hun steun! Zonder hen was ik waarschijnlijk niet zo ver gekomen! Zij helpen me weer focussen, wanneer ik de weg niet helemaal helder meer zie en daar ben ik dankbaar voor!

Naar boven

Update (november 2006)

En zo zijn we 3 jaar verder. Jaren waarin veel is gebeurd en ik niet meer de persoon ben die bovenstaande verhalen geschreven heeft. In april 2004 ben ik vertrokken naar verre oorden. Ik heb 9 maanden door Australië gereisd, 6 weken door Nieuw Zeeland, om daarna door te vliegen naar Azië. Daar heb ik de cultuur van Thailand en Cambodja opgesnoven. Vooral de laatste 2 landen hebben een diepe indruk op mij gemaakt en m'n leven in nieuw perspectief gezet.

Slaapseks is geen groot deel van mijn leven meer en ik weet niet eens of het wel/niet meer gebeurd (ben nog altijd een happy single). Tijdens mijn wereldreis heb ik de meeste nachten doorgebracht in hostels, waar ik m'n kamer deelde met 6 tot 9 andere vrouwen/meiden. Daaruit blijkt wel hoeveel slaapseks mijn leven nog beïnvloed... weinig. De onwetendheid en het oordeel van een ander kunnen me niet meer bekoren. Wel zet ik me nog altijd in aandacht te krijgen voor het onderwerp.

Natuurlijk heb ik de afgelopen 3 jaar veel en vaak nagedacht over mijn stormachtige relatie, slaapseks en hoe ik zelf in het leven stond/sta. En als ik de bovenstaande verhalen terug lees, kan ik soms niet begrijpen dat ik zo zacht, mild en coulant met mijn ex ben geweest. Dat ik zoveel voor hem over heb gehad, terwijl hij nergens aan mee wilde werken. Dat ik hem zelfs nog beschermde en het voor hem opnam. Tot op de dag van vandaag gun en wens ik hem het allerbeste toe... ik zie alleen hoe onzeker ik zelf was.

Gelukkig is er van die persoon niet veel meer over. Door mijn vele ervaringen de afgelopen 3 jaar, en dan met name het jaar reizen, ben ik uitgegroeid tot een zelfstandige en zekere vrouw. Het wonen en reizen in het buitenland hebben mijn creativiteit, mensenkennis, persoonlijkheid en communicatieve vaardigheden nog meer gesterkt. Voor mezelf moeten zorgen en opkomen en m'n intuïtie leren vertrouwen (!!) hebben veel van mijn onzekerheden weggenomen. Kort gezegd... mijn leven is in rustig vaarwater terecht gekomen.

Hoe moeilijk het allemaal ook is geweest, ik ben blij dat slaapseks mij overkomen is. Ik heb er veel van geleerd en de mogelijkheid nu andere mensen te kunnen helpen geeft mij zoveel terug. Mijn gedachten gaan uit naar alle mensen die aan slaapseks lijden en er nog onder gebukt gaan. Een luisterend oor, steun en begrip kunnen ze/jullie altijd bij mij vinden (email mij).

Veel liefs.

Naar boven